نمک بر زخم!

دسته: دل‌نوشته‌ها , ویژه , یادداشت‌ها
بدون دیدگاه
چهار شنبه - 21 فوریه 2018

نويسنده: کتایون محمودی

نفرت، در بدترین نمودش، یعنی: خشونت، وقتی ظاهر می‌شود که بیشترین آسیب را وارد می‌کند و این آسیب‌ها، گاهی چنان همه چیز را تکان می‌دهد که گویی زلزله‌ای، دهکده‌ای کاهگلی را لرزانده و ویران می‌کند.
بازی با احساسات مردم و تحریک آن در چنین روزهایی؛ درست مصداق تشبیه بالاست!
اگر قلم‌ها، آرام تشویش نباشند و برای آلام مردم ننویسند و برای آسایش خاطر آزرده‌شان در کار نشود و بر عکس عمل کند؛ نمک روی زخم می‌شود و این از درد اول، دردآور‌تر است!
دل‌ها به هم نزدیک می‌شوند، وقتی فاجعه‌ای ملت را در سوگ می‌نشاند… انگار همه کس هم می‌شوند!
مثل این روزهای وطن که چکامه‌های پر شور و غزل‌های مهربان، چسب می‌شود برای جای نشتر…
اما همین کلمات می‌تواند رگبار شود…
ترور کند…
طعنه شود…
پیشینه شود…
ملتی را خشن، کینه‌توز و با روحیه‌ی خشن، معرفی کند!
از مردم عادی گلایه نیست، ترس ما از واکنش قلم‌هایی است که صاحب نامند و باید چون نسیم بوزد و خودش را بر صورت احساس بساید و خراش‌ها را نوازش کند، نه این که:
عرب را خشن و ملخ خوار…
کورد را عصبی و تجزیه طلب…
ترک را تمامیت خواه…
فارس را بی‌واکنش…
لر را بی‌منطق…
فلان را چنین و چنان، به تصویر بکشد و برایش هویت جعلی و شناسنامه بی‌اعتبار صادر کند.
متاسفانه شاهدیم که فضای مجازی، جولانگاه ترور قومیت‌ها، فرقه‌ها و مذاهب شده، به‌ویژه آن‌هایی که مترصد فرصت‌اند تا تیربارهایشان را کینه‌توزانه به طرف ملت نشانه روند.
یادمان نرود که ایران، کشور قومیت‌هاست با کیش و فرقه‌های گوناگون و این‌بار به قول عوام: خوب و بد قاطی‌اند!
کدام قوم فرشته‌اند به تمامی؟
دروایش گنابادی هم، هموطن ما هستند و حواسمان به شمشیر زبان‌هایمان باشد و با آن مردمی با فرقه‌ای متفاوت با خودمان را مجروح نکنیم، آن‌ها هم شهروند این کشورند و باید مطالباتشان را مطرح کنند، حساب چند نفر را پای همه ننویسیم!

منبع: کانال نويسنده


نوشته شده توسط:سنت آنلاین - 1038 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۲۶
برچسب ها: