فضایل و خصوصیات سوره‌ی فاتحه

دسته: علوم و معارف قرآنی , مقالات , ویژه
یک دیدگاه
شنبه - 25 ژانویه 2014

3689638 - فضایل و خصوصیات سوره‌ی فاتحهسوره‌ی فاتحه در قرآن کریم از ویژگی‌های خاصی برخوردار است:

نخست: قرآن با این سوره افتتاح می‌شود.

دوم: نماز با آن شروع می‌شود.

سوم:  از نظر نزول تنها سوره‌ای است که به طور کامل قبل از همه سوره‌ها نازل شده است. البته آیاتی چند از سوره‌های علق، مدّثّر و مزّمّل، قبل از آن نازل گشته‌اند، اما اوّلین سوره‌ای که به طور کامل بر پیامبر اسلام صلى الله علیه وسلم نازل شد، سوره‌ی فاتحه بود و آن‌چه از بعضی صحابه‌ی کرام روایت شده که نخستین سوره‌ی فرود آمده، سوره‌ی حمد است، این است که این سوره از همه سوره‌ها جلوتر قرار داشته و قبل از آن سوره‌ای به شکل کامل نازل نگشته است و بدین جهت سوره‌ی حمد را ”فاتحه ‌الکتاب“ نام نهاده‌اند.

خصوصیت چهارم این سوره آن است که از نظر محتوا شامل تمام مطالب قرآن است و سراسر قرآن به منزله‌ی شرح و توضیح آن می‌باشد؛ زیرا تمام اهداف قرآن منحصر به ایمان و عمل است که اصول اساسی آن‌ها در این سوره بیان شده است. در احادیث صحیح نام سوره‌ی فاتحه، ”أُم الکتاب“، ”أُم القرآن“ و ”قرآن عظیم“ نیز آمده است. شرح مفصل این مورد در تفاسیر روح البیان و روح المعانی[۱] آمده است.

سوره‌ی حمد تمام راهنمایی‌های لازم را به افرادی که به تلاوت قرآن روی می‌آورند، می‌نماید و به آن‌ها خاطر نشان می‌سازد که در این راه تخیلات و نظریات شخصی خود را کنار گذاشته، با واقع‌بینی برای یافتن حق و جستجوی راه راست تلاش کنند و از خداوند متعال بخواهند که آن‌ها را توفیق هدایت به راه راست عطا فرماید.

در ابتدای سوره‌ی یاد شده، حمد و ثنای ذاتی بیان شده که ما بندگان تقاضای هدایت را به بارگاه او تقدیم می‌داریم؛ سپس تمام قرآن که از «الٓمٓ ٭ ذَٰلِکَ ٱلۡکِتَٰبُ» شروع می‌شود، در پاسخ به آن تقاضا آمده است؛ گویا زمانی که انسان تقاضای هدایت به راه راست نمود، حق تعالى در پاسخ وی به «ذَٰلِکَ ٱلۡکِتَٰبُ» اشاره فرمود؛ یعنی آن‌چه می‌خواهی در این کتاب وجود دارد. پیامبر صلى الله علیه وسلم فرمودند: «سوگند به خدایی که جان من در دست قدرت اوست، نظیر سوره‌ی فاتحه نه در تورات آمده و نه در انجیل و زبور، حتى در خود قرآن کریم سوره دیگری مانند آن وجود ندارد.»[۲] هم‌چنین از آن حضرت صلى الله علیه وسلم نقل شده است که فرمود: «سوره‌ی فاتحه داروی شفا بخش هر بیماری است.»[۳] یکی از اسامی دیگر سوره‌ی فاتحه که در حدیث ذکر شده، سوره‌ی ”شفا“ است.[۴] در صحیح بخاری از انس روایت شده که آن حضرت صلى الله علیه وسلم فرمودند: «مهم‌ترین سوره‌ی قرآن، سوره‌ی حمد است.»[۵]

نویسنده: مولانا مفتی محمدشفیع عثمانی (تفسیر معارف القرآن)
ترجمه: مولانا سید محمدیوسف حسین پور
_________________________
[۱]. قرطبی.
[۲]. رواه الترمذی [۲۸۷۵] عن أبی هریره وقال: حسن؛ والحاکم وقال: صحیح على شرط مسلم. من مظهری.
[۳]. رواه البیهقی فی شعب الإیمان [۲۳۶۷] بسند صحیح. مظهری.
[۴]. قرطبی.
[۵]. قرطبی [صحیح البخاری: ۴۴۷۴].


نوشته شده توسط:سنت آنلاین - 1038 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۳۳۱
برچسب ها:
دیدگاه ها
عبد مخلَص الله این نظر توسط مدیر ارسال شده است. شنبه 25 ژانویه 2014 - 8:30 ب.ظ پاسخ به دیدگاه

﴿ سوره الفاتحه ﴾

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ ﴿۱﴾

به نام « الله الرَّحمن الرَّحیم »
[اسم اعلی و اعظم الله با صفات « الرَّحمن » و« الرَّحیم » شاهد و نشانه ای است که در دین الله به طور مطلق فقط الله شایسته است که یگانه صاحب سخن وسخنگوی مطلق (در متن قرآن، فقط به علم خودش،وحی،« اعراف : ۵۲، هود : ۱۴ ») باشد،که کل ۱۱۴ سورهء قرآن برشرح و توضیح و بیان اسم الله در آیه ۱ و تعلیم دهندهء بیان قرآن به انسان طبق آیه « عَلَّمَهُ الْبَیَانَ » است و مطلقًا مجوزی برای هیچ شریکی، الاهی(صاحب اختیار و صاحب سخن ، سخنگوئی، فرمان رانی، مفتی ) ولی و وکیلی ، نظریه دهنده به علم و منطق دنیائی بشری داده نشده « شوری : ۲۱ » و همگی زعمی و باطل و برخلاف « لا الاه الا الله ، صافات : ۳۵ » لذابه فرمان « وَإِذَا قُرِىءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ ، اعراف: ۲۰۴ » در پیشگاه مبارک کلام الله جن وانس فقط شنونده اند وخموش « احقاف : ۲۹ »]

در ادامه آیه « علق : ۱-۵ » آیه « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » شبیه « وَإِلَهُکُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ (بِسْمِ الله) الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ ، بقره : ۱۶۳، فصلت : ۲ و ۳ (تَنزِیلٌ مِّنَ (بِسْمِ الله) الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ)» معرفی پروردگار عالم (به وحی « شوری : ۵۱ » به پیغمبر شبیه آیه « طه : ۱۴ ») صاحب اسماء الحسنی (صفات) « الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » است و به توضیح آیات « قیامت : ۱۹، رحمن : ۱-۴، شوری : ۱۳ » اعلامی است که از ارسال اولین پیامبر تا محمد و برای ابد، به طور مطلق، یگانه تربیت کننده و صاحب سخن و سخنگو در دین فقط الله است ولاغیر و به این جهت کل ۱۱۴ سوره قرآن، به برنامهء آیات « حدید : ۳ و فرقان : ۳۲ و ۳۳، اسراء : ۱۰۶ » معنا و تفسیری محکم براسم و صفت اعظم « الله » و آیه « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ (۱) » است و برتصریح آیه « مَا لَمْ یأْذَنْ بِهِ اللَّهُ ، شوری : ۲۱ » هرگز از سوی الله دربارهء روشن و آشکار نمودن کلام الله مجید، به احدی (حتی پیام رسانش طبق آیات « ص : ۶۵ و ۷۰ و ۸۶ ») مطلقًا نقشی و اجازه هیچ سخن، نظری، به احتمال و علم و منطق بشری در پیشگاه مبارک کلام الله یا در کنار آن داده نشده « اسراء : ۴۲ و ۵۷، ، نحل : ۵۱،‌ مؤمنون : ۹۱ » و بر صفت مثانی ( بر اثبات وبیان کلام محکم الله « یگانه نور » و نفی سخن غیر الله در دین « ظلمات کثیر »، انعام : ۱، یا لا الاه الا الله، بمثابه قانون کپی رایت ) در آیه ۱ هشدار است که هرسخنی غیر از کلام الله مجید برای دین الله یقینًا شرک است. « نحل : ۴۴ و ۶۴، فرقان : ۴۳ » و در حضور « قرآن » بزرگترین و آخرین وحی و کلام خواندنی و یگانه میزان وَأَحْسَنَ تَفْسِیرًا « فرقان : ۳۳ » برای تبیین دستورات دین الله در جهان، طبق آیات « نحل : ۸۹، انعام :۳۸، زمر : ۱۸ و ۲۳ » و « فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِیًّا ، مریم : ۶۵ » [پس، (فقط فرامین) الله را (به طور مطلق) بندگی کن! و (فقط) بربندگی (فرامین و سخنان) الله (به طور مطلق) پایداری کن! (هرگز) هم اسمی (انداد و همانندی والاهی که به اسم الله سخن گوید) برای الله نشناسی « حاقه : ۴۴- ۴۸»] مراجعه به نظر و رأی، منطق، مورد انتقاد آیه «مریم : ۵۹، جاثیه : ۲۳، روم : ۳۲ » علامتی برعلاقه درونی به بزرگ نمائی و بت سازی اشخاص است و مطلقًا محلی از گفتگو و میزانیتی در دین الله ندارد. « قصص : ۴۶ و ۷۵ » بلکه طبق آیه « هود : ۱۴ ، نور : ۳۵ » کلام الله مجید » فقط به علم الله، هرگز معطل و وابسته به دانش و تجربه و نظر و راهنمائی احدی (شبیه سخن گفتن شیطان اولیه در پیشگاه مبارک کلام و فرمان الله) نیست. « حج : ۸ و ۹، انعام : ۷۱ ، اعراف : ۳، شوری : ۹ » وکاربری « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » مانند « قال الله تعالی » و « تِلْکَ حُدُودُ الله فَلاَ تَقْرَبُوهَا ، بقره : ۱۸۷، انبیاء : ۲۲ و ۲۴ » است که با گفتن آن، مستمع منتظر سخنی از الله است، لذا برای سخن گفتن یا غذا خوردن و هرعمل دیگری کپی از « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » به عادت موصوفین در آیات « اعراف : ۲۱، انعام : ۹۳ و ۱۰۹، فاطر : ۴۲، نحل : ۳۸ و ۹۲، بقره : ۷۶-۷۹ و ۲۲۵، مائده : ۵۳ و ۸۹ » که دروغ به کلام الله را طبق آیه « واقعه : ۸۲ » وسیله کسب روزی قرار دهند و چسپاندن « لَهْوَ الْحَدِیثِ ، لقمان : ۶ و زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا ، انعام : ۱۱۲ » به کلام طیبه و بدون انفصام و ناگسستنی الله است « بقره : ۲۷ و ۲۵۶، قصص : ۵۱، رعد : ۲۵، ذاریات : ۹، احزاب : ۷۰ و ۷۱، مائده : ۴۱، حجر : ۱۷ و ۱۸ و صافات : ۸ و ۱۰ » [بریاد نمودن نعمات الله در دنیا و آخرت راهنمائی آیات « شعراء : ۷۸-۸۹ » است] و بربریدن از سخن غیر الله در اجرای امر الله « مزمل : ۸ » و از وسوسه و دخالت شیطان در زمان تفقه درقرآن پناه برالله به راهنمائی آیات « مؤمنون : ۹۸، نحل : ۹۸ » است
۱. برای نشانی و اطمینان از حقیقی بودن، عدم جعل و گواهی بر صحت و اصالت هر پیامی و امنیت و اطمینان در انتقالِ اصل سخن و احتراز و جلوگیری از فریب و اغوای پیام رسان بردخالت و تغیر و دستبرد به متن پیام، مُهر و امضاء (یا هرنشانه ای دیگری مثل مُهر و موم، لاک و مهر و…) از سوی فرستنده برپیغام زده می شود. به هشدار به آیات « قلم : ۸، انسان : ۲۴، فاطر : ۶، اسراء : ۷۳-۷۵، حج : ۵۲ » و ارسال دقیق و مطلقِ پیغام الله به جن و انس، به تأیید آیات « تکویر : ۱۹، نجم : ۱۱، طور : ۴۸ » و برتمایز از هرسخنی از غیر الله در دین الله « کافرون : ۶ » اسم و مهر و امضاء الله آیه « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » در مطلع کلام الله مجید و به مثابه کد شناسائی « pass word » فقط مختص شروع و متمایز شدن کلام طیبه الله است به این جهت نیز با وجود « مهر و امضای اختصاصی و روشن و آشکار الله » هیچگونه وکالت و دخالت و مجوزی برجعل و استفاده از (مهر و امضای مخصوص الله) در خارج از قرآن (هر آیه و سوره ای) به احدی تفویض نشده است « سبأ : ۲۳، غافر : ۲ و ۳، زمر : ۱ و ۲، اسراء : ۸۸، بینه : ۵ ، فصلت : ۴۲، انبیاء : ۲۹، قصص : ۶۸، احزاب : ۳۶ » (مشابه قانون کپی رایت برای هرکتاب و اثری با حق تالیف و نشر محفوظ برای مؤلف یا ناشر) و طبق آیه « واقعه : ۷۸ و ۷۹ » (کد شناسائی « pass word »، « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ ») فقط برای مطهرین (پیغمبر و حواریون و مشمولین آیه « جمعه : ۳ ») به سبب اجرای فرمان « وَاذْکُرِاسْمَ رَبِّکَ وَتَبَتَّلْ إِلَیهِ تَبْتِیلًا ، مزمل : ۸ و شرح : ۵-۸ و فرقان : ۵۲ » قابل دسترسی گردیده است « طه : ۹۸ » به عبارتی، نزول قرآن با آیه « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ »، از رسول امینی « جبریل » به وحی بر رسول امینی « محمد » (از ساعت ۵۱: ۰۲ شب ۲۷ رمضان ۱۳ سال قبل از هجرت به استناد آیه مدثر : ۳۲-۳۶ تا عرفه ۱۰ ذیحجه سال ۱۰ هجری به استناد سوره مائده) با امنیت مطلق به صفت « ذِکْرٌ لِّلْعَالَمِینَ » (انذار و اعلامی جهانی) است « سبأ : ۲۸ » و با گرفتن میثاق محکمی از پیغام رسان « احزاب : ۷ » و گماردن ملائکه ای مخفی، با وحی تدریجی و با مکث برنامه ریزی شده خاصی از سوی الله، صحت برابر اصل کلامِ الله با تضمینی به تعهد آیات « حجر : ۹، اعلی : ۶‌ » و به قدرت و مراقبت غیبی الله تا ابد احراز و اطمینان داده شده است. « جن : ۲۷ و ۲۸، نجم : ۲۶، یُدَبِّرُ الأَمْرَ مَا مِن شَفِیعٍ إِلاَّ مِن بَعْدِ إِذْنِهِ ، یونس : ۳، وَالَّذِی أُنزِلَ إِلَیکَ مِن رَّبِّکَ الْحَقُّ ، رعد : ۱، نَزَّلَ عَلَیکَ الْکِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِّمَا بَینَ یدَیهِ ، آل عمران : ۳، محمد : ۳، نساء : ۱۰۵ » و گوینده، مراقب برنویسندگان، شماره گزاری کننده آیات، سوره ها، جمع آوری کننده، صاحب امتیاز، مؤلف و ناشرِ قرآن تا ابد طبق آیات « قیامت : ۱۷-۱۹ » فقط الله است و حواریون، همراه پیغمبر با دیدن نزول وحی برنبی با مهر و امضاء الله، « اشهد ان لا اله الا الله و اشهد انّ محمد رَّسُولَ الله » گویان شدند « احزاب : ۲۱ و ۴۰، آل عمران : ۱۸، حج : ۷۸، بقره : ۱۴۳، حدید : ۱۹، نجم : ۳ و ۴، اعراف : ۱۸۴ و ۲۰۳، ص : ۷۰، زمر : ۱۱ و ۱۲»
۲. طبق آیات « انعام : ۱۳۰، معارج : ۴، حج : ۴۰، بقره : ۲۵۱ » اسم اعظم « الله » از ابتدای خلقت جن و انس به وحی مورد شناسائی بوده (و در مکه مسبوق به تعلیم ابراهیم و اسماعیل، حتی پدر پیامبر هم عبدالله نام داشته) و در سوره اخلاص برمعرفی « الله احد » یا « الاه واحد، بقره : ۱۶۳ » (یگانه مختار مطلق در دنیا و آخرت) و آیات « الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ ، وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاءَ کُلَّهَا ، بقره : ۳۱، هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِیا ، مریم : ۶۵، اعراف : ۱۸۰، طه : ۸، اسراء : ۱۱۰، حشر : ۲۴، شعراء : ۹۸، سبأ : ۲۷، مائده : ۷۳، لَیسَ کَمِثْلِهِ شَیءٌ ، شوری : ۱۱ » براختصاص اسماء الحسنی یا صفات الله، فقط به الله و « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » و اجرای خالص و به طور مطلق بی شرک فرمان « لا الاه الا الله » است « جن : ۱۸، نجم : ۲۳، انسان : ۳، وَقُلِ الْحَقُّ مِن رَّبِّکُمْ فَمَن شَاءَ فَلْیؤْمِن وَمَن شَاءَ فَلْیکْفُر ، کهف : ۲۹ »
۳. اولین سوره مفتاح قرآن در جایگاه ابدی « وتر » را « فاتحه یا سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِی »،نامگزاری فرموده اند و « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ (۱) » (اختصاصی وحی الله فقط در قرآن) آیه شماره ۱ و آیه آخر به شماره ۷ شماره گزاری فرموده اند و در سرآغار سوره دوم (علق) تا به انتها (سوره مائده به ترتیب نزول) برثبتی پایدار تا ابد، به وسیله کاتبین وحی مورد معرفی در آیات « عبس : ۱۱-۱۶، بینه : ۲ و ۳ » فرمان برنگارش « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » (برنشان دادن سخنگوئی الله، ولاغیر و فقط در قرآن) بدون شماره و برمتمایز شدن ابتدا و انتهای هرسوره و اولین آیه بعد آن، به راهنمائی و انتخاب دقیق کلمات توسط الله شماره ۱ (وتر) گردید (تا نشانه ای از إِعمال مدیریت مستقیم الله برشمارش و شماره گزاری آیات هرسوره طبق آیه فجر : ۳ نمایش داده شود) و برتحقق آیه « فتح : ۲۷ » (با روند صلح حدیبیه) با فتح مکه « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » در سوره نصر (۱۱۱ به ترتیب نزول) مشمول سوره بلافاصله بعد از آن یعنی سوره توبه (۱۱۲ به ترتیب نزول) شد و در آیه نمل : ۳۰ بواسطه ابلاغ مستقیم فرمان الله از طرف سلیمان.
همچنین نماز، سخن بشر با الله به تعلیم در شب قدر به پیغمبر طبق آیه « بقره : ۲۳۹ » به فرمان « وَرَبَّکَ فَکَبِّرْ ، مدثر : ۳ و وَکَبِّرْهُ تَکْبِیرًا ، اسراء : ۱۱۱ »، « الله اکبر » شروع کنندهء نماز بدون « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » (اختصاصی سخن الله) است و با تکرار « الله اکبر » در شروع و خاتمه هرحرکتی تعهدی برنمازگزار که سخن دیگری از احدی در بین دو « الله اکبر » اضافه یا به فتوا و نظر احدی از آن کم و تغیر و تبدیل نیابد و آیات ۲-۷ سوره فاتحه به همراه آیات ۱-۴ سوره اخلاص (به راهنمائی آیه « نساء : ۱۰۳ » از فجر روز اول بعثت، همان قدر، در نماز ۵ وقت (به تأیید آیه اسراء : ۷۸ و ۷۹) مانند سایر پیغمبران پیشین واجب شد. « انعام : ۱۶۲، مریم : ۱۱ و ۳۱ و ۵۵، طه : ۱۴، یونس : ۸۷ »

الْحَمْدُ لِلَّـهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۲﴾

حمد (مخصوص) الله (به طور مطلق اختصاصًا) برای الله، پروردگار انسان است.
(« رَبِّ الْعَالَمِینَ » همان « رَبِّ النَّاسِ » یگانه تعلیم دهنده و تربیت کننده و تبیین کننده قرآن به طور مطلق به انسان)

با توجه به معانی رب « سیاست گزار، مهتر، مالک، مصلح، تربیت کننده، صاحب اختیار، مدبر، قیم و صاحب » و در کلیه آیاتی که رب به طور اختصاصی از صفات الله است (برای مثال آیات « طه : ۵۰، شعراء : ۲۴ و ۲۶ و ۲۸ و ۷۸-۸۹ و ۱۹۲، اعراف : ۵۴، غافر : ۶۴، فصلت : ۹، جاثیه : ۳۶ ، مائده : ۲۸ ») « رَبِّ الْعَالَمِینَ » به معنای لُغَوِیِ پروردگار یا تربیت کنندهء سخن دینی و تبیین کننده آن به انسان، (همان الرحمن) است، نتیجتًا حمد مخصوص الله « فقط از آنِ الله » است، بزرگترین تعلیم دهنده و مربی آئین دینی (که برصفت مثانی آیه غیر از او، تعلیم دهنده ای برای دین الله مطلقًا نیست) « آل عمران : ۱۸۸، یونس : ۳ و ۳۱، نجم : ۲۶، فرقان : ۵۹، رعد : ۲، سجده : ۵، بقره : ۲۵۵، مریم : ۶۴، سبأ : ۲۳ »

الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِیمِ ﴿۳﴾

بخشنده (نعمات هدایتی و زیستی) مهربان. (نسبت به مطیعان اجرای مطلق فرامین)

از ذکر اسم (صفت) « الرَّحْمن » برای الله :
۱. اشاره به « مالک الملک » و « رب المشارق و المغارب » در تمام حکومت های زمین و آخرت و پادشاه سراسر خلقت است « فرقان : ۲ و ۲۶، فاطر : ۱۳، انعام : ۷۳، زمر : ۶، غافر : ۱۶، ملک : ۱، حج : ۵۶، تغابن : ۱ »که بعد از خلق آسمان ها و زمین، پادشاهی بر انسان را بدون دعوت و دخالت و تفویض اختیار به احدی شخصًا برعهده گرفتند « کهف : ۵۱، فرقان : ۲، اسراء : ۱۱۱ » و با ارسال و تعلیم وحی و بیان آیات، یگانه میزان اختصاصی برای سخن دینی برای انسان، مشارق و مغارب زمین برمعرفی و ماندگاری ابدی اسم الله در تمام زمان ها به طور مطلق و قدرتمندانه و غالب، کنترل فرموده اند. و ذکر « الرَّحْمن » مانند آیات « مزمل : ۹، صافات : ۵، معارج : ۴۰، آل عمران : ۲۶، نور : ۵۵ » تلویحًا مژده پادشاهی به پیغمبر و حواریون در اولین آیات وحی برتثبیت نهائی قرآن در زمین است.
۲. تعلیم دهنده و بیان و روشن کننده آیات قرآنی، « رحمن :۱-۴، ق : ۳۳، یس : ۱۱ و ۱۵، و ۲۳ و ۵۲، مریم : ۱۸ و ۴۵ و ۵۸ و ۶۹ و ۷۵ و ۷۸ و ۸۵ و ۸۷ و ۸۸ و ۹۳ و ۹۶، طه : ۵ و ۹۱ و ۱۰۹، فرقان : ۵۹ و ۶۰ و ۶۳، شعراء : ۵، فصلت : ۲، زخرف : ۱۹ و ۲۰ و ۳۳ و ۳۶ و ۴۵، انبیاء : ۲۶ و ۳۶ و ۴۲، رعد : ۳۰، ملک : ۴ و ۱۹ و ۲۰ و ۲۹، نبأ : ۳۷ و ۳۸، بقره : ۱۶۳، حشر : ۲۲ »
۳. گسترنده و عطا کنندهء نعمات زیستی اختصاصی برای مؤمنین اعم از جن و انس « رحمن :۱۰، اعراف : ۳۲ » و در حالی که در آخرت، نعمات الله اعم از هدایتی و زیستی فقط اختصاص به مؤمنان دارد و برمنکران و مشرکان حرام است « اعراف : ۴۰ و ۵۰ » اجازه فرموده از نعمات اختصاصی مؤمنین، مشرکان و منکران به وفور و بی هیچ مضایقه ای (به هدف خاصی) در زندگی دنیائی بهره برند « اسراء : ۱۸، لقمان : ۲۷، بقره : ۱۲۶، مؤمنون ۵۵ و ۵۶ »
۴. اسم و صفت الحسنای « الرَّحِیمِ » (در انتهای ۱۱۵آیه قرآن) مهربانی و لطف خاص الله به پیغمبران و حواریون، با تحقق « سوره عصر و عنکبوت : ۶۹، وَکَانَ حَقًّا عَلَینَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ ، روم : ۴۷، مجادله : ۲۱ » و پیروزی و رستگاری آخرتی سابقون به محض مرگ « اسراء : ۵۲ » و رستگاری مؤمنان پاک و مستقیم پس از داوری در « یوم الدین » است. « زمر : ۷۴، فجر : ۲۷-۳۰، فصلت : ۳۰ »
۵. براساس دو صفت « الرحمن الرحیم » است که الله یگانه فرمان ران در دین است « مائده : ۶۴ » و پیامبران بدون مزدی بزرگترین خیر دنیا و آخرتی را به بندگان الله می رسانند و غیر از او احدی با علم به اینکه ذره ای نقش در نعمات هدایتی و زیستی ندارد « احقاف : ۴ » نمی تواند در دین الله سخنگو و فرمان ران و مرجع و مفتی و ولی و وکیل باشد. « اعراف : ۳، اسراء : ۲، محمد : ۳ » و اصل « لا الاه الا الله » بوسیله پیامبران اعلام می گردد.

مَالِکِ یَوْمِ الدِّینِ ﴿۴﴾

صاحب پادشاهی (مطلق) روز جزا و پاداش. (براساس محاسبه و داوری)

اولین اعلام از الله پس از مرگ برداوری و « یَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ، طارق : ۹ » برتحقق آیه « طه : ۱۵ » برسزا و جزا به عکس العمل دنیائی به فرامین الله موصوف به « الرَّحْمـنِ الرَّحِیمِ » و برنامه « زمر : ۶۹ » و در زمینی غیر از زمین دنیا طبق آیه « ابراهیم : ۴۸ »، « بروج : ۹، عادیات : ۷، ص : ٧٨، واقعه : ۵۶ و ۶۲ و ۸۶، شعراء : ٨٢، حجر : ٢۵، انفطار : ۱۷-۱۹، مطففین : ۱۱ » و اجماعی همگانی بریگانه صاحب اختیاری و پادشاهی مطلق الله نمایش داده شود. « نبأ : ۳۷ و ۳۸، غافر : ۱۶، جاثیه : ۲۷ » بعضی آیات مربوط به یوم الدین : « علق : ۸، مزمل : ۱۲ و ۱۳، مدثر : ۱۰ و ۴۶ ، قلم : ۳۳، تکویر :۸-۱۰ و ۱۴، فجر: ۱۵ و ۱۶، ص : ۷۸، واقعه : ۵۶، یس : ۵۳، شعراء : ۸۲، صافات : ۱۹ و ۲۰، غافر : ۱۱، نازعات : ۱۳، انعام : ۱۲۸ و ۱۳۰، حجر : ۳۵، ذاریات : ۱۲، معارج :۲۶، انفطار : ۱۷، مطففین :۱۱، « قیامت : ۴۰، عنکبوت : ۲۰، یس : ۸۱، اسراء : ۹۹، روم : ۲۷ »

إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ﴿۵﴾

(مخاطبین ، هُوَ اجْتَبَاکُمْ ، حج : ۷۸، انفال : ۶۳‍ که بلافاصله بعداز ابلاغ اولین آیات وحی توسط پیامبر،ایمان آوردند،به تعلیم الله از اولین نماز فجر بعثت تا پایان عمر متعهدشدند:) تو (ای الله) را بندگی (اطاعت مطلق بنده وار آیات) می کنیم و (به طور مطلق فقط) از (آیات) تو (ای الله) کمک و یاری می خواهیم.

برهمراهی اولین حواریون با پیامبر،« احقاف : ۸ » آیه دستورالعمل بندگی مطلق الله « مریم : ۶۵، احزاب : ۲۱، ممتحنه : ۴، اعراف : ۲۹، انعام : ۷۹، غافر : ۶۶، آل عمران : ۲۰۰، احزاب : ۴۱ » و استعانت فقط از الله و کلامش براجرای دستوراتش به میثاق « احزاب : ۷ و شوری : ۱۳ » تا ابد، تنها راه نجات و رستگاری در آخرت است « سبأ : ۲۳ » لذا در نماز، پس از آیه ۵-۷ بلافاصله آیات اخلاص : ۱-۴ است.
« تکویر : ۱۹؛ حاقه : ۴۰، زمر : ۲ و ۳ و ۱۱-۱۴، غافر : ۱۴، مزمل : : ۸، نور : ۳۵، انعام : ۷۱ و لقمان : ۶، بقره : ۲۵۶ »

اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ ﴿۶﴾ صِرَاطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَلَا الضَّالِّینَ ﴿۷﴾

ما را به راه راست راهنمائی فرما! (همان) راه کسانی که به ایشان نعمت عطا فرموده ای. به جز (راه) مورد غضب و مورد انتقام واقع شدگان (از سوی الله ) و نه (راه) گمراهان.

أَنعَمتَ عَلَیهِمْ، اشاره به یاوران همراه پیغمبر به معرفی آیه اسراء : ۱۰۷ به وصف « الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ، مدثر : ۳۱ » (طبق آیه « زمر : ۳۳ » نشانه ای برای پیامبر و حواریون برتصدیق به وحی منطبق برآیه « فرقان : ۷۳ ») و مانند نشانه مار موسی یا نشانه برای زکریا « مریم : ۱۰ » بر تمسک مطلق به وحی ناگسستنی الله « بقره : ۲۵۶ » خالص، حنیف و بدون واسطه احدی، در راه مستقیم الله « زخرف : ۶۴ » حکمت آیات را دریافتند. « جمعه : ۲ » و در زمان پیغمبر مانند ابراهیم در آیه بقره : ۱۲۴ و به نشانی سوره عصر نتیجه آزمون آنان در آیه بقره : ۲۸۵ به تأیید الله رسیده است « واقعه : ۷۹، دخان : ۵۸، توبه : ۲۰ و ۱۰۰ ؛ مریم : ۵۸ و ۶۰، انعام : ۹۰ و نساء : ۶۹ » و ملحقین بعد از پیامبر در دستهء « وَقَلِیلٌ مِّنَ الْآخِرِینَ (۱۴)، وَثُلَّهٌ مِّنَ الْآخِرِینَ ، واقعه : ۴۰ » با قلبی ترسان از دریافت پاسخ آزمون در نامه اعمال موکول به داوری و « یوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ، طارق : ۹ » را جز الله نمی شناسد « حج : ۱۷، زلزله : ۶، انشقاق : ۷-۹، مؤمنون : ۶۰، انبیاء : ۱۰۳، طور : ۲۶، روم : ۱۴، اعراف : ۴۹، نمل : ۸۹، سبأ : ۲۳، فاطر : ۳۴، شوری : ۱۸ » لذا مدعی بر صراط مستقیم و در زمرهء:
یا نشان دهنده اطمینان قطعی بر ایمان به الله و آخرت مانند همسر فرعون در آیه تحریم : ۱۱ است و مانند امید ابراهیم که آزمون او در قرآن مورد تأیید شده اطهار امیدواری می کند « وَالَّذِی أَطْمَعُ أَن یَغْفِرَ لِی خَطِیئَتِی یَوْمَ الدِّینِ ﴿۸۲﴾ (و کسی که امیدوارم در روز جزا و پاداش، گناهانم را ببخشد)
یا نشانهء عدم اعتقاد به الله و آخرت. زیرا غیر از زمان پیامبر طبق آیات انشقاق : ۷-۱۲ احدی از نامه اعمالش خبر ندارد بلکه مؤمن حقیقی بدون تظاهر به ایمان تا دریافت نامه اعمال از نتیجه آزمون که در نامه اعمال نشان داده میشود طبق آیات « سبأ : ۲۳، یس : ۱۱، ق : ۳۳، فاطر : ۱۸، انبیاء : ۴۹، ملک : ۱۲، حدید : ۲۵ » در ترس است.
۱. « غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ » اشاره به منکران و مشرکان موصوف برای نمونه در آیات « مدثر : ۴۹-۵۳، اعلی : ۱۱، رحمن : ۴۱، سوره کافرون، ص : ۴، اعراف : ۲۸ و ۳۷ و ۷۱، فرقان : ۹ و ۴۱، فاطر : ۴۲، مریم : ۴۴ و ۶۹، واقعه : ۸۲، شعراء : ۲۰۱ و ۲۱۲، نمل : ۲۴ و ۸۳، قصص : ۷۵، یونس : ۱۵ و ۱۸ و ۵۹، هود : ۱۸، یوسف : ۴۰ و ۱۰۶، اسراء : ۵۳ و ۸۳، حجر : ۱۲ و ۱۳ و۱۶-۱۸ و ۹۱، انعام : ۲۱ و ۲۹ و ۶۵ و ۷۱ و ۹۳ و ۱۱۰ و ۱۱۲ و ۱۴۴، صافات : ۷-۱۰، ۲۲ و ۲۳، ۱۵۸، لقمان : ۶ و ۷، سبأ : ۲۷ و ۳۱ و ۴۳، زمر : ۳ و ۳۲ و ۴۵، غافر : ۸۳، فصلت : ۵ و ۱۹ و ۲۴ و ۴۱ و ۴۴ و ۵۱ ، شوری : ۶ و ۱۶، زخرف : ۳۰، احقاف : ۲۸، جاثیه : ۷-۹ و ۲۴، کهف : ۱۰۱، نحل : ۱۰۶ و ۱۰۸، ابراهیم : ۳۵ و ۳۶، انبیاء : ۲۲ و ۲۹ و ۹۸ و ۹۹، مؤمنون : ۷۴، رعد : ۳۱ و ۳۳، انشقاق : ۱۰-۱۲، عنکبوت : ۶۸، حج : ۳ و ۴ و ۸-۱۳ و ۱۹-۲۲ و ۷۱، بقره : ۷ و ۱۴ و ۱۰۲ و ۲۰۵ و ۱۶۵، انفال : ۳۱ و ۳۷ و ۴۸، جمعه : ۵، آل عمران : ۲۰-۲۵ و ۳۶، احزاب : ۶۴-۶۷، نساء : ۴۴ و ۶۵، صف : ۷، توبه : ۳۳ » که به برنامه آیه « هود : ۴۸ » از ابتداء تا به انتهاء با گذشت نسل هائی از باقیمانده نجات یافتگان پیغمبران، مشمول آیات « اعراف : ۱۶۹، مریم : ۵۹ » با تجاوز از حدود الله و با « لَهْوَ الْحَدِیثِ ، لقمان : ۶ و زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا ، انعام : ۱۱۲) » و وحی شیطانی از ملازمت و استعانت از جن های ابلیس صفت « جن : ۴-۶ » و الگوی شیطان اولیه در فریب آدم، در ظاهر با عناوین جعلی « الْعَزِیزُ الْکَرِیمُ ، دخان : ۴۹ » نزد ضالین خود را بی نیاز از دریافت نامه اعمال و داوری و بهشتی و مؤمن نشان داده « جمعه : ۵-۷، بقره : ۹۴ و ۹۵ و ۱۱۱، مائده : ۱۸ » و در باطن و در عمل بر راهنمائی آیات « بقره : ۹۷ و ۹۸، فرقان : ۳۱ » متکبرانه (خود بزرگ نما در برابر کلام الله) و با سرکشی و دشمنی با کتاب الله، ابلاغ وحی رسول را طبق آیات « مدثر : ۱۸-۲۴، قلم : ۸-۱۶، فرقان : ۴ و ۵ » دروغ و افتراء به الله و قول بشر و سروده ها و اساطیر کهنه پیشینیان نمایانده و طبق آیه « شعراء : ۹۸ و شوری : ۲۱ » سخن خود را به دروغ مساوی با الله و خود را شریک الله توهم نموده، برخلاف « وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاءَ کُلَّهَا ، بقره : ۳۱ » و « بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ » اسماء بی مسما و دروغینی امثال لات و عزی و مناه (و اسماء مشابه از بین مقدسین اهل کتاب ادیان مختلف مثال آیه « توبه : ۳۰ » همچون عزیر و عیسی و … « اعراف : ۲۸ » بر شرکت در مسابقه شرک) عالماً عامدًا با وجه تسمیه مؤنث الاه (در باطن) طبق آیات « نساء : ۱۱۷، نجم : ۲۳ و ۲۷، زخرف : ۱۹ ») را افترا زده و در زیر لوای بتان مقدس،خود را سخنگو و باب به مقلدین ضال تحمیل نموده و برمبنای دروغ، برای حرامخواری، به رای و نظر خود آئینی مختلف از دین را بدون مجوز الله جعل کرده اند « ص : ۵-۹ » و در زمان پیامبر طبق سوره عصر و آیه اسراء : ۸۱ و توبه : ۳۳ مشمول خسران و در زمان غیر پیغمبر تا ابد، در قیامت، مغضوب و مورد انتقام الله، لذا اصل مأموریت پیغمبر بر « لا الاه الّا الله » طبق آیات ذاریات : ۵۰ و ۵۱ عمل مطلق فقط به کتاب الله وفرمان بر قرار ندادن سخن هیچ الاهی برای دین الله است.
۲. « ضالین » مثال آیات « اعراف : ۲۷-۳۰ و ۱۷۵، یس : ۸-۱۰، شعراء : ۸۶ و ۹۱ و ۹۹، حج : ۱۲ و ۳۱ » گمراهانِ جهال و دنباله رو و مقلِد مغضوبینند که برای منافع دنیائی، کور و کر و لال، طوق و قلاده بندگی مغضوبین را به گردن انداخته و به سوی سخنان خبیثه شیطان صفتان به باطل سوق داده شوند « انعام : ۷۱، ابراهیم : ۲۶ » و در مجادله در آتش جهنم در آیات « سبأ : ۳۱-۳۳ » مستضعف، جاهل و نادان نامیده شده اند، زیرا مطابق الگوی فریب آدم، « اضل کالانعام » شوند. « اعراف : ۱۶۶ و ۱۷۹، فرقان : ۴۴، انعام : ۶۵ و ۱۵۹، روم : ۳۲، محمد : ۱۲ ، بقره : ۶۵، ‌نساء : ۵۱، مائده : ۶۰ » تا آنجا که در کار عادی و خورد و خوراک و زندگی حیوانی هم به اجازه شیطان صفتانند.