برکتِ جرأت و آزادگی در گفتار اهل علم

دسته: ویژه , یادداشت‌ها
بدون دیدگاه
پنجشنبه - 22 فوریه 2018

نويسنده: دکتر ایاد القنیبی

امام یحیی بن شرف، معروف به النَوَوِی ـرحمه‌الله‌ـ هَم عصر «سلطان الظاهر بیبرِس» بود، کسی که با تاتارها جنگید و آن‌ها را از بسیاری از سرزمین‌های مسلمانان بیرون راند.
به‌علت شرایط جنگی «سلطان بیبرس» تصمیم گرفته بود که باغ و بستان‌های منطقەی غوطەی دمشق را به بهانەی نیاز دولت بە ثروت و امکانات مالی در نبرد با تاتارها تصرف کند، و بهانەی دیگری کە برای این کار داشت این بود کە صاحبان این باغ و بستان‌ها نمی‌توانند مالکیت خود را بر این املاک اثبات کنند، و از علماء خواست که برای این‌کار فتوی صادر کنند.
امام نووی به نشانەی اعتراض با «سلطان بیبرس» مخالفت کرد، در حالي‌که سلطان املاک و زمین‌های فراوانی داشت و می‌توانست به جای تصرف باغ‌های مردم، از طریق این املاک نیازش را برطرف سازد.
امام نووی و جمعی دیگر از علماء در نامەای بە «سلطان بیبرس» این موضوع را به وی تذکر دادند. سلطان از این جرأت و مخالفت آشکار در مقابل خود خشمگین شد و به قطع حقوق ماهانه و برکناری امام نووی از تمامی مناصبش دستور داد، ولی اطرافیان سلطان به او اطلاع دادند:
برای شیخ هیچ حقوق ماهیانه و یا مقام و منصبی وجود ندارد!!!

سپس هنگامی که امام نووی دید نامه‌نوشتن به سلطان فائدەای ندارد، خودش مستقیماً نزد وی رفت و رو‌به‌رو به تندي با او صحبت کرد، سلطان تصمیم گرفت امام نووی را آزار و شکنجه دهد، اما پروردگار در دل سلطان امر دیگری قرار داد و امام نووی را محافظت نمود به‌گونەای که سلطان دستور خود را مبنی بر مصادرەی زمین‌ها و باغات مردم الغا کرد.1

 امام ابن کثیر دربارەی امام نووی می‌فرماید: «حقیقتاً امام نووی در دارالعدل “دادگاه” در موضوع غوطەی دمشق و مصادرەی املاک و باغات آن مقابل «سلطان ظاهر بیبرس» ایستاد و با دستور وی مخالفت کرد، و پرودگار وی را از شر و گزند سلطان محفوظ داشت، بعد از آن‌که سلطان خشمگین شد و خواست که وی را شکنجه کند، اما بعد از این ماجرا، بیشتر از قبل به امام نووی محبت ورزید و به او احترام گذاشت.

وجه استناد به این داستان:
برای شیخ هیچ حقوق ماهیانه و یا مقام و منصبی وجود ندارد!!
پروردگارا! چه نعمت بزرگی است! بی‌نیازی از بندگان و قطع امید از منفعت آن‌ها و نترسیدن از شرّ و آسیب‌شان؛
شاید این از بزرگ‌ترین علت‌های وجود برکت بی‌شمار در کتاب‌های امام نووی است.

یعنی: استقلال در تصمیم‌گیری و آزادگی در بیان و گفتار…
ایشان آن‌چه که دین اسلام به وی دیکته می‌کرد و به‌عنوان سخن حق می‌دید را ابلاغ می‌کرد نه آن چیزی که سلطان از وی می‌خواست.
امام نووی فقط ۴۶ سال زندگی کرد ولی با این‌حال تألیفاتش از جملەی پر انتشارترین کتاب‌ها می‌باشد مانند: کتاب ریاض الصالحین که در اکثر خانەهای مسلمانان وجود دارد یا شرح صحیح مسلم، چهل حدیث نبوی “الأربعون النوویة” و غیره، و دوام و بقای آثار پربرکت ایشان بیشتر از آثار اهل مقام و منصب و حقوق ماهانه می‌باشد.

منبع: کانال نشانه‌هاي راه با اندکي تصرف

پي‌نوشت:
1ـ المنهل الراوي من تقریب النواوي؛ تألیف امام نووی رحمه‌الله.


نوشته شده توسط:سنت آنلاین - 1038 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۵
برچسب ها: