برای دوستی‌هایت هم، مرز بگذار!

دسته: ویژه , یادداشت‌ها
بدون دیدگاه
پنجشنبه - 30 نوامبر 2017

نويسنده: عبدالوحيد عمرزهي

برخي از ما خيلي سريع، دلداده‌ي آدم‌هاي ناشناس شده و با آنها صميمي می‌شويم. بي‌هيچ پيش‌زمينه‌اي و صرف چند برخورد‌، آنها را دوست صميمي خود مي‌پنداریم. متاسفانه همین احساس صمیميت زودهنگام، گاهی کار دست آدم مي‌دهد؛ به تعبيري ديگر افراد کم‌‌جنبه و بی‌ظرفیت از صداقت و سادگي ما سوء‌ استفاده می‌کنند و بیش از حد به حریم زندگی شخصی و خصوصي ما نفوذ می‌کنند.
کلي اطلاعات شخصی زندگي خصوصی خودمان را در اختيار آنان قرار مي‌دهيم، آنهم بدون شناخت از هويت واقعي اين افراد سودجو و موقعيت طلب! باچند خوش و بش و لبخند، محبت‌شان را تا عمق جان مي‌نشانيم و تمام نقشه و بيوگرافي زندگي را برايشان بازگو مي‌کنيم.
با ظاهر زيبا و باطن نازيبا، چنان ما را شيفته‌‌ي خود مي‌کنند که «يار غار» و «محرم» اسراشان مي‌پنداريم. مرز و حصاري براي حضورشان قائل نمی‌شویم و با آغوش گرم و دل نرم آن‌ها را به حریم هایمان راه می‌دهیم.‌ آن‌ها هم، آن قدر پا را از گلیم خود فراتر می‌نهند، که سرانجام کاسه صبر ما لبریز می‌شود و به واکنش و پرخاش متوسل مي‌شويم!
در نتیجه بعد از مدت کوتاهی، ميانه ما با آنان تيره و خراب مي‌شود. آن هم دوستانی که «از سير تا پياز زندگي» را با آنان در ميان مي‌گذاريم. صد افسوس که براي اين دوستي عجولانه بايد عمري تاوان بدهيم.
پيامبر خدا در احادیث پر حکمتش، به ما بارها گوش‌زده کرده که براي همه افراد حد و مرز معيني مشخص کنيم: «أحبب حبيبك هونا ما عسى أن يكون بغيضك يوما ما و أبغض بغيضك هونا ما عسى أن يكون حبيبك يوما ما/ رواه الترمذي‌»؛ با دوست در حد اعتدال دوستي کن! چه بسا که دشمنت مي‌شود و با دشمنت در حد اعتدال دشمني کن! چه بسا که دوستت مي‌گردد.
از اين گفتار دردانه‌ي نبي رأفت صلي الله عليه وسلم، چنين بر مي‌آيد: «براي هر شخص حصاري از گفتار، رفتار، شوخي… بايد در نظر گرفت که در همان دايره با آنان برخورد داشته باشيم.»
ما باید بر اساس مصلحت، مرزهایمان را با اطرافيان‌مان تعیین کنيم و خطوط قرمز رابه نحوه‌ي با رفتارمان، به آنان بفهمانیم.
باید چنانی نباشد که خود ما حد و مرز مشخص کنيم، و بعد پايمان را از آن فراتر نهيم تا به ديگران جرأت پيشروي به حريم‌هايمان بدهيم. بلکه خود، يک قدم عقب‌تر از آن حصار قرار بگيريم و به بقيه اين طور وانمود کنيم که اولين نفر هستيم که به حد و مرز خودمان احترام مي‌گذاريم و تجاوز از آن را روا نمي‌داريم.
آنگاه خواهيم ديد که اطرافيان، از خط قرمزي که ما تعيين کرده‌ایم، فاصله مي‌گيرند و با احيتاط قدم بر مي‌دارند، که مبادا از سيم خاردارهاي مرز ما، زخم بر بدنشان فرو نکند!
وقتي‌که مي‌بينند از ما به آنان بهره‌اي نمي‌رسد و بخواهند به ما صدمه‌اي وارد کنند از صحنه حذفشان مي‌کنيم و ديگران هم دليل قطع رابطه ما را با اين افراد مي‌فهمند؛ در نتیجه جای گله‌ای هم باقی نمی‌ماند. «هر چه نپاید، دل بستگی را نشاید.»
کسانی‌که مرزها را رعایت نمی‌کنند، جسورانه به حریم‌های ما نزدیک می شوند؛ چون قبل از ما، ایست و محل ورود ممنوع‌ ما را مي‌بينند، حساب و کتاب، دستشان می‌آید و بی‌گدار به آب، نمی‌زنند! اما آنها که با ما صمیمی می‌شوند هم؛ در حد معقول و مناسب از زندگی شخصی و خصوصي ما باید سر در می‌آورند، در نتیجه موقع قطع ارتباط نمی‌توانند
از اطلاعات خصوصي ما عليه خود ما استفاده کنند.
هوشيار باشيم که به هر دستي نشايد داد دست و حل همه مشکلات ارتباطات ما با عمل حديث فوق پيامبر که در دوستي و دشمني با اطرافيان ما حد اعتدال را رعايت کنيم، حل می‌شود دین، برای همه چیز برنامه و‌مرز دارد؛ حتی روابط!


نوشته شده توسط:سنت آنلاین - 1038 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۱۵
برچسب ها: