اندر حکايت ابرها و زمین

دسته: دل‌نوشته‌ها , ویژه
بدون دیدگاه
سه شنبه - ۲۱ آذر ۱۳۹۶

نويسنده: علي‌محمد اسماعيلي‌نژاد

امروز هم ابرها بخش‌هایی از سقف آسمان را پوشانده و مانور می‌دهند. گویی زمین دست به دامان ابرها شده و خواهش می‌کند ببارند. زمین ادامه می‌دهد: این چندمین حضور شماست؛ اما مرا دست خالی می‌گذارید و می‌روید و همچنان خشک و بی‌آبم. مردم صدها متر، شکمم را پاره مي‌کنند، اما آبی نمی‌‌یابند. حیوانات، پرندگان ،چرند‌گان در جستجوی آبند. ولی از من خیری نمی‌بینند. این بار دست مرا پر کنید. بوته‌ها و گیاهانم را سیراب کنید. بر رودخانه‌ها و کوه‌هایم ببارید تا اندکی جان بگیرم و خرم شوم.
ابرها خطاب به زمین می‌گویند: ما می‌خواهیم بباریم. برای همین آفریده شده‌ایم. اما آفریدگار به ما اجازه نمی‌دهد. ما آمده‌ایم ببینیم مردمان روی تو چقدر نزد الله اظهار عجز و بندگی می‌کنند؟ چقدر متوجه رحمت‌های الهی می‌شوند؟ ولی آن‌ها سرشان تو لاک خودشان است. فقط به دنیا متمرکزند. نه به خشکی تو فکر می کنند و نه به فکر موجودات دیگرند. در یک کلام  به آن‌ها بگو: «گناهان شما مانع باریدن ما هستند».


نوشته شده توسط:سنت آنلاین - 818 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۹
برچسب ها: