آینه دل را غماز کنیم

دسته: ویژه , یادداشت‌ها
بدون دیدگاه
سه شنبه - 6 مارس 2018

نويسنده: آصف حیدری

عفو و گذشت یکی از بارزترین خصایص و علائم مردان خداست. نگهداشتن بغض و کینه کسی در دل، به این می‌ماند که «شخصي میوه‌هاي خرابی را برای همیشه بر دوش حمل نموده، که رفته رفته تعفنش افزون گشته و بوي بدش هر لحظه ناراحتی شخص را بیشتر می‌کند» (و بسا اوقات به هلاکت و نابودی وي مي‌انجامد)؛ همین‌طور، نگه‌داشتن بغض، کینه و نفرت کسی در دل، موجب کدورت آلودگی و خرابی قلب گشته و پرده تاریک و سیاهی را بر آن می‌افکند.
پس بیاییم. دانسته و نادانسته از همه آناني که دل‌شان را آزرده‌ایم طلب بخشش کنیم و آینه دل را غماز کنیم. در هر کانونی درگیری و ناراحتی‌ای رُخ می‌دهد، ولی زمانی‌که از خودی‌ها، قلبمان می‌شکند، دردش خیلي بیشتر است. «گذشته را نمی‌توان بازگرداند، اما زخم‌ها را می‌توان التیام بخشید»؛ نباید بذاریم نزدیکان‌مان (به علت سختی قلب‌هایمان) از ما کناره‌گیری کنند! بایستي دل را از«قفس و مُرداب آلودگی‌ها بیرون نموده و آن را با آب زلال عطوفت، بخشش، عفو و گذشت شستشو دهیم و به تجلّی آن بپردازیم.» پس بیاییم گامی برای التیام بخشیدن «آلام و دل‌های شکسته» دیگران برداریم، تا دیگران نیز در «غم‌ها، مشکلات، ناراحتی‌ها و تنهائی‌هایمان سهیم شوند.


نوشته شده توسط:سنت آنلاین - 1038 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۵
برچسب ها: